Όποτε θέλω να μου φτιάξει η διάθεση, πηγαίνω νοερά ένα ταξίδι στην αγαπημένη μου:

Τη Σεβίλλη! Έτσι κι απόψε, θα πετάξω πάνω από την Ελλάδα, την Ιταλία, τις γαλλικές ακτές, θα κλείσω το μάτι στην Βαρκελώνη, θα προσγειωθώ για λίγο στο αεροδρόμιο Μπαράχας της Μαδρίτης, και μισή με μία σκέψη μετά, θα βρίσκομαι σε μία από τις ομορφότερες, τις πιο γοητευτικές και ερωτικές πόλεις που έχω επισκεφθεί.

Την πρώτη φορά που βρεθήκαμε στη Σεβίλλη, μετά από προτροπή του φίλου Μήτσου, μείναμε 6 μέρες. Κάπου στην τρίτη μας μέρα, αποφασίσαμε πως θα επιστρέφαμε σ’ αυτήν την πόλη του ήλιου και του χαμόγελου, για να τη ζήσουμε σαν ντόπιοι. Έναν χρόνο μετά, στα μέσα Δεκεμβρίου του 2014, πιστοί στην υπόσχεσή μας, είχαμε νοικιάσει για ένα μήνα το διαμέρισμα της Μαρία-Βικτώρια, μέσω airbnb, και καταφθάναμε για να το παίξουμε βέροι σεβιλλιάνοι! Όόόλε!

Sevilla λοιπόν! Νομίζω ότι μία ζωή δεν φτάνει για να εξερευνήσεις τη Σεβίλλη. Έχω μείνει συνολικά 39 μέρες και ακόμη δεν την έχω χορτάσει. Και αυτή τη στιγμή έχω πελαγώσει. Δεν ξέρω – ως συνήθως – από πού ν’ αρχίσω.

Ok, το αποφάσισα, θα ξεκινήσω με το πρώτο γεύμα της ημέρας. Το πρωινό. Και θα σας πάω στο αγαπημένο μου από την πρώτη κιόλας φορά που επισκέφτηκα την πόλη μέχρι και σήμερα. «PANYPIU». “Pan” στα Ισπανικά σημαίνει ψωμί. Το «Y» είναι το «και» για τους Ισπανούς, και το υπόλοιπο μάλλον σημαίνει «και άλλα» ή “περισσότερα”, δηλαδή, «Ψωμί και άλλα». Και πόσα άλλα έχετε να δοκιμάσετε σε αυτό το καταπληκτικό μέρος! Γλυκά, αλμυρά, κρουασάν, τάρτες, ότι κι αν διαλέξετε θα είναι σίγουρα πολύ ωραίο. Δεν υπάρχει πολύς χώρος για να καθίσει κανείς, όμως επαρκεί για να πάρετε το πρωινό σας, σε ένα μέρος πλημμυρισμένο από μυρωδιές και γεύσεις. Κάτι που έλειπε την τελευταία φορά που πήγα, ήταν φρέσκος χυμός, υπήρχαν όμως χυμοί σε μπουκαλάκια στο ψυγείο. Καφέ μπορείτε να πιείτε αν και εγώ δεν δοκίμασα ποτέ. Με ενδιέφερε περισσότερο το στερεό μέρος του θέματος! Το PANYPIU βρίσκεται στην Calle Cabeza del Rey Don Pedro 15 και τώρα τελευταία έχει ανοίξει και στην Calle Cuna 14, που είναι ακόμη πιο κεντρικά.

Νομίζω ότι πολύ σύντομα θα διαπιστώσετε, ότι οι δρόμοι και τα στενάκια της Σεβίλλης είναι ιδιαίτερα δαιδαλώδη. Αυτό συμβαίνει λόγω του ζεστού κλίματος. Οι Σεβιλλιάνοι έχτιζαν τα κτίρια πολύ κοντά το ένα στο άλλο για να υπάρχει σκιά τους καλοκαιρινούς μήνες. Επίσης, πολλοί δρόμοι έχουν 2-3 ονόματα και αν δεν πάρετε χάρτη της πόλης σίγουρα θα μπερδευτείτε. Αλλά και με τον χάρτη ακόμη, αυτό που πρέπει να προσέχετε είναι η κατεύθυνση. Βρείτε την κατεύθυνση που σας ενδιαφέρει και χωθείτε με θάρρος στα μικρά στενάκια. Οι αποστάσεις είναι πολύ μικρές αν δεν κάνετε κύκλους. Βρείτε στον χάρτη πού βρίσκεστε και πού θέλετε να πάτε, διαλέξτε σημείο του ορίζοντα και βουρ. Κάνοντας ζιγκ ζαγκ μέσα στο υπέροχο χάος των πεζόδρομων, θα καταλήξετε τελικά εκεί που θέλετε. Αλλά ακόμη κι αν χαθείτε, μια χαρά θα περάσετε. Στην Σεβίλλη κάθε δρόμος και κάθε γωνιά έχει ένα τάπας μπαρ ή ένα καφέ. Μπορείτε να κάνετε το διάλειμμα σας, να προσανατολιστείτε, και να συνεχίσετε ακάθεκτοι!

Να σημειώσω ενδεικτικά, ότι για να περπατήσετε από την γωνία Calle Castellar και Feria, έως τον Καθεδρικό στο κέντρο, δεν θα σας πάρει πάνω από 10 λεπτά. Αλλά ακόμη και αν θέλετε να φτάσετε έως την Plaza de España, και πάλι σε 20 λεπτά το πολύ θα έχετε φτάσει. Σε κανένα από τα ταξίδια μου δεν χρειάστηκα ούτε συγκοινωνία ούτε κανενός είδους μεταφορικό μέσο. Δεν υπάρχει πιο εύκολη πόλη για να περπατήσεις από αυτήν. Είναι απολύτως επίπεδη και ειδυλλιακή. Βεβαίως το ποδήλατο είναι ένα μέσο που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε παντού.

Αφού ανέφερα προηγουμένως την Calle Feria, λέω να κατευθυνθούμε προς τα εκεί. Σ’ αυτόν το δρόμο κάθε Πέμπτη, από το πρωί έως τις τέσσερις το απόγευμα, γίνεται ένα από τα μεγαλύτερα παζάρια της πόλης. Ρούχα, παπούτσια, κοσμήματα, πίνακες ζωγραφικής, έργα τέχνης, δίσκοι βινυλίου, κασέτες, μπιμπελό, χειροποίητα πλακάκια (αθουλέχος =μικρή πέτρα), παιχνίδια, αντίκες και ότι άλλο βάζει ο νους σας, θα το βρείτε εδώ! Κουραστήκατε;;; Αν είστε στη Feria, κι έχετε πίσω σας την Plaza de la Encarnacion, στρίψτε αριστερά στην Calle Peris Mencheta 6, και πιείτε έναν καφέ στο «Quilombo», ή τσιμπήστε κάτι, γλυκό ή αλμυρό. Αν έχετε όρεξη να περιηγηθείτε κι άλλο, συνεχίζοντας αριστερά, θα βγείτε στο πάρκο Alameda de Hercules. Γύρω-γύρω υπάρχουν ένα σωρό μαγαζιά, για να διαλέξετε. Εγώ προτείνω να ανεβείτε λίγο ακόμη, στην αγαπημένη Calle Calatrava, και να δοκιμάσετε το φαγητό και τη ζωντάνια του «Dúo Tapas», Calle Calatrava 10.

Να σας πω ένα μυστικό; Οι γειτονιές γύρω από την Feria, είναι οι καλύτερες γειτονιές της πόλης. Οι πιο αυθεντικές και αντιτουριστικές. Έτσι κι αλλιώς, οι περισσότεροι τουρίστες της Σεβίλλης είναι εσωτερικοί – Ισπανοί τουρίστες. Υπάρχουν πάντα οι Ασιάτες φίλοι μας που τους συναντάει κανείς σε κάθε ταξίδι, αλλά γενικά, δύσκολα θα ακούσετε άλλη γλώσσα, πλην των ισπανικών.

Έτσι λοιπόν, θα σας πάω σε τρία μυστικά μέρη:

1. Το πρώτο είναι το πιο ΤΕΛΕΙΟ, το πιο ΥΠΕΡΟΧΟ, το πιο ΑΠΙΘΑΝΟ μαγαζάκι με τα καλύτερα cookies του πλανήτη!!! Dulce Regina! Βρίσκεται στην Calle Regina 15, έναν πανέμορφο μικρό δρόμο, συνέχεια της Feria προς το κέντρο, και ακόμη και αν δεν σας αρέσουν τα κούκις, αυτά θα σας ξετρελάνουν!!! Εδώ φουρνίζουν μόνο κούκις και κεκάκια, ξεφουρνίζουν, πουλάνε και αυτό είναι όλο. Μπορείτε να πιείτε κι ένα εσπρεσάκι στα όρθια, αλλά οπωσδήποτε, πάρτε cookies πακέτο! Ένα πρόβλημα θα αντιμετωπίσετε μ’ αυτό το μαγαζί: δεν θα ευχαριστηθείτε ποτέ ξανά κούκις από πουθενά αλλού! Αν ανακαλύψετε τη συνταγή, μη με ξεχάσετε… . Πολλά από τα αγαπημένα μου στέκια βρίσκονται στην Calle Regina. Τριγυρίστε, πιείτε καφέ, ψωνίστε πρωτότυπα ρούχα, περπατήστε ως την πλατεία Encarnacion, – που μπορεί να σας φαίνεται από αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Jürgen Mayer, έως τερατούργημα, όμως το σίγουρο είναι ότι η γειτονιά και οι γύρω δρόμοι έχουν πολύ ενδιαφέρον –, χωθείτε στην Jose Gestoso, (αν χρειάζεστε παπούτσια, δερμάτινα και πολύ οικονομικά, μπείτε στο Kela Kika), αγοράστε και λίγα λουλούδια για την καλή σας!

.2 Το δεύτερο μυστικό μέρος, είναι η πλατεία Pl. Fdo. de Herrera, λίγο στ’ αριστερά σας και το Bar Santa Marta, (Pl. Fdo. de Herrera, 2, Casco Antiguo), όπου θα δοκιμάσετε την καλύτερη τορτίγια της Ισπανίας! Αν βρισκόταν στην Ελλάδα, θα το χαρακτηρίζαμε παραδοσιακό καφενείο. Δύο πιάτα αξίζουν εδώ: Tortilla και Revuelto. Και τα δύο είναι ομελέτες. Το πρώτο σαν γεμιστή με κρεμμύδι και πατάτα, σε τριγωνικό κομμάτι, και το δεύτερο σαν χτυπημένη ομελέτα με διάφορα υλικά. Ακούγεται αδιάφορο, αλλά δεν είναι. Είναι και τα δύο τέλεια! Εμπιστευθείτε με και δοκιμάστε. Αν καθίσετε έξω – προσέξτε μην μπερδέψετε τα τραπεζάκια τους με των άλλων μπαρ -, νομίζω έχει σερβιτόρο. Αν καθίσετε στα σταντ μέσα, αν θυμάμαι καλά, είναι σελφ σέρβις. * Γενικά, σε πολλά Tapas Bar δεν υπάρχει σερβιτόρος. Ειδικά αν δεν κάθεστε σε τραπέζι, είναι Self Service. Πηγαίνετε στο μπαρ, παραγγέλνετε, και σε λίγο, σας φωνάζουν και παίρνετε τα πιάτα σας.

3. Το τρίτο μυστικό της γειτονιάς, είναι λίγο πιο πάνω, η Plaza los Maldonados, η πλατεία που τα βράδια σφύζει από ζωή και νεολαία. Αν είστε τυχεροί, αργά το βράδυ, ίσως πετύχετε συντροφιές να τραγουδούν στο δρόμο και να χορεύουν Φλαμένκο!

Flamenco είπα; Πάμε λοιπόν! Κατεβαίνουμε στο κέντρο, σε 7-8 λεπτά με τα πόδια είμαστε εκεί, δυο βήματα από το Real Alcazar, και περπατάμε στην Calle Ximénez de Enciso. Στο νούμερο 28 μπαίνουμε στο La Casa del Flamenco, διαλέγουμε παράσταση, και παρακολουθούμε μία ώρα και κάτι, επαγγελματικό φλαμένκο από τα καλύτερα της Σεβίλλης! Μας το πρότεινε ο Σεβιλλιάνος φίλος μας Joaquin, και το απολαύσαμε και στα δύο ταξίδια μας.

Και μια και ανέφερα τον Joaquin, λέω να σας φανερώσω και το αγαπημένο του στέκι – και εντέλει, και δικό μου. Αυτό είναι το Tapas Bar “Estrella”, Calle Estrella 3. Ακολουθήστε τη γραφική calle Pajaritos, λίγο πιο κάτω από την Plaza Salvador, και θα πέσετε πάνω στο μπαρ. Αν ο καιρός είναι καλός, βγάζει και τραπεζάκια, δεξιά στον πεζόδρομο. Όποια ώρα κι αν το επισκεφθείτε, θα μπορέσετε να τσιμπήσετε, κρύα μεζεδάκια, όταν είναι κλειστή η κουζίνα (εκτός από το χαμόν – jamon iberico -, κάνει και υπέροχες κόκκινες πιπεριές, σαν τουρσί), ή πληθώρα ζεστών πιάτων και tapas*, όταν είναι ανοιχτή. Συνοδέψτε με σανγκρία ή μπυρίτσα ( caña : κάνια ).

*Εδώ, πρέπει να σημειώσω δύο χρήσιμες διευκρινήσεις. «Tapas» για τους Ισπανούς, θεωρείται ο μεζές. Οπότε, στα εστιατόρια και στα μπαρ, θα βρείτε τις κανονικές μερίδες, και τα tapas, που μπορεί να είναι κάθε φαγητό, σε μικρή ποσότητα. Επίσης, όσον αφορά τις μπύρες, έχετε τρεις βασικές επιλογές: Α.: Una botella de cerveza, δηλαδή μπύρα σε μπουκάλι, Β.: Una caña, δηλαδή μια μικρή μπυρίτσα που συνήθως κοστίζει 1€, και Γ.: Una pinta, δηλαδή, ένα κανονικό ποτήρι μπύρας σε αξιοπρεπές – για τα Ελληνικά δεδομένα – μέγεθος.

Είμαστε, λοιπόν στο Bar Estrella, και αφού είμαστε στο κέντρο, πάμε μια βόλτα στην αγαπημένη μου πλατεία; Είναι τόση δα μικρή, έχει κάτι το ρομαντικό – ίσως επειδή όταν την πρωτοανακάλυψα, ήταν απόγευμα κι ο ουρανός ήταν κόκκινος –, και βρίσκεται 7 λεπτά από δω που βρισκόμαστε τώρα. Ας βγούμε, λοιπόν, από το μπαρ, κι ας στρίψουμε αριστερά στην Calle Bamberg. Έπειτα κάνουμε ένα μικρό ζιγκ ζαγκ – και προχωρώντας στην Calle Rodrigo Caro, στρίβουμε ελαφρώς δεξιά και voila: Plaza de Doña Elvira. Φτάσαμε! Πώς σας φαίνεται; Δεν είναι σαν ζωγραφιά;

Πολύ ρομαντική έγινα ε; Εντάξει, μου συμβαίνει καμιά φορά! Θα ξαναγίνω ο εαυτός μου, και θα σας γυρίσω λίγο πίσω. Στην διαδρομή μας γι’ αυτήν την όμορφη πλατειούλα, περάσαμε από το πιο οικονομικό και ταυτόχρονα νόστιμο Τάπας μπαρ του κέντρου. Βρίσκεται στο νούμερο 2 της Calle Rodrigo Caro, και λέγεται: «Bodega Santa Cruz Las Columnas». Εδώ θα βρείτε έναν γευστικό παράδεισο για κάθε τσέπη! Στο μενού, στους δύο μαυροπίνακες, θα δείτε στον έναν τα μικρά σάντουιτς – montaditos -, και στον άλλον τα πιάτα. Δοκιμάστε απ’ όλα!

Με τόσο φαγητό, νομίζω ότι πρέπει να περπατήσουμε και λίγο. Ελάτε, πάμε μια βόλτα για ψώνια. Από τους πιο εμπορικούς δρόμους, είναι οι: Calle de la Cuna, που ξεκινάει από την πλατεία Salvador, Calle Sierpes και Calle Velazquez Tetuan που ξεκινάει από την κεντρική Plaza Nueva. Είναι ας πούμε παράλληλες μεταξύ τους και μπαίνοντας και στα ενδιάμεσα στενά, θα βρείτε ότι λαχταράτε.

Η Σεβίλλη έχει ατελείωτες πλατείες, πάρκα, κήπους, αγορές, αξιοθέατα παλάτια, τον μεγαλύτερο γοτθικό καθεδρικό ναό στο κόσμο, παραστάσεις χορού, συμφωνική ορχήστρα, τον Γουαδαλκιβίρ με το πάρκο του, το Cesped Recreativo, όπου μπορείτε να περπατήσετε παράλληλα με το ποτάμι, ή να αράξετε σε κάποιο παγκάκι και να διαβάσετε το βιβλίο σας, γεμίζοντας με βιταμίνη D το κορμάκι σας, και σίγουρα την φιλοξενία και την ζωντάνια των κατοίκων της. Στη Σεβίλλη, οι άνθρωποι συναντιούνται στο δρόμο και εκφράζουν μεγαλόφωνα τον ενθουσιασμό τους, αγκαλιάζονται σφιχτά, και κάθε μεσημέρι γύρω στις δύο, όταν σχολάνε από τις δουλειές τους, ή στο διάλειμμά τους, στέκονται έξω από τα μπαράκια και τις μικρές Bodegas, και πίνουν μια-δυο μπύρες με τους φίλους τους. Γι’ αυτό και κάθε μεσημέρι, οι πλατείες και οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο και ζωντάνια. Θα μπορούσα να γράφω ασταμάτητα, όμως θα ήταν κουραστικό. Έτσι, σας παρουσίασα τα πιο αγαπημένα μου μέρη – σκοπίμως άφησα απέξω τις ταυρομαχίες -, και θα κλείσω με την παλιά παραδοσιακή συνοικία της άλλης πλευράς του ποταμού. Την Τριάνα.

Η τελευταία μας βόλτα θα είναι εκεί. Θα περάσουμε την γέφυρα της Ισαβέλλας – λέγεται και γέφυρα της Τριάνα -, και θα κάνουμε αριστερά στην παραποτάμια Calle del Betis. Θα σεργιανίσουμε κάθετα και παράλληλα σ’ αυτήν, θα δούμε τα παλιά σπίτια με τις αυλές και τα σιντριβάνια, θα ανάψουμε ίσως ένα κεράκι στην γραφική Αγία Άννα και θα καταλήξουμε στην πλατεία της Κούβας και στην γέφυρα de San Telmo για να ξαναπεράσουμε απέναντι. Αν σας άρεσε, θα πάμε πάλι το βράδυ, για την στερνή λιχουδιά του ταξιδιού.

“ Freiduria Reina Victoria”! Τι θέλετε; Ψαράκι τηγανητό, μπακαλιαροφιλετάκια πικάντικα, γαρίδες, καλαμάρια, αυγά ψαριού; Όλα θα τα απολαύσετε εδώ. Θα διαλέξετε, θα τα πάρετε σε χάρτινο χωνάκι στο χέρι, και θα τα τραγανίσετε περπατώντας πάνω στο ποτάμι! Μην παραλείψετε να πάρετε Chipirones (τσιπιρόνες = μικρές σουπιές, σαν καλαμαράκι γόνος, αλλά χίλιες φορές πιο νόστιμο!) Εγώ ξετρελάθηκα! Αυτό το υπέροχο τηγανιστήριο – δική μου η λέξη! – εδρεύει στην Calle Rodrigo de Triana 51 και Victoria.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Προτείνω να μην φάτε ποτέ στην αλυσίδα 100 Montaditos! Είναι φτηνά, αλλά εμείς φάγαμε άθλια!

Και κάπου εδώ θα σταματήσω για σήμερα. Δεν χωράνε όλα σε ένα άρθρο. Θα αφήσω για μία από τις επόμενες βόλτες μας στην αγαπημένη μου πόλη, τα μαγικά Χριστούγεννα που μπορείτε να περάσετε εκεί, μία ξεκαρδιστική και βιβλική συνάμα περιπέτειά μου, άλλες ενδιαφέρουσες πληροφορίες, καθώς και την βόλτα στις πανέμορφες Αγορές τροφίμων.

Ως τότε, σας φιλώ γλυκά. Καλό σας ταξίδι, να περάσετε τέλεια, και εις άλλα με υγεία,

a.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην Σεβίλλη καλό είναι να πάτε χειμώνα. Το καλοκαίρι η θερμοκρασία αγγίζει τους 50 βαθμούς Κελσίου! Αν επιλέξετε να ταξιδέψετε Ιανουάριο, θα απολαύσετε τους 20 βαθμούς Κελσίου, θα χαρείτε τη ζεστή ατμόσφαιρα, τις βόλτες δίπλα στο ποτάμι, τις αμέτρητες πανέμορφες πλατείες.